ம க ள்

இது ஒரு உண்மை கதை.

பாதுகாப்பற்ற நிலையிலே நான் வளர்ந்து வந்தேன். வீதியிலே திரியும் விலங்கினைபோல் வாழ்ந்து வந்தேன். யாருமில்லா அநாதை. வீதியிலே கிடைக்கும் எச்சில் உணவுகள் தான் உண்பதற்கு. சில சமயம் தெரு நாய்களால் கிடைக்கும். வீடு கிடையாது. எப்படி இருக்கிறேன் என்று கேட்பதற்கும் நாதி இல்லை. வெறுத்தேன் அனைவரையும். பார்க்கும் எல்லா முகங்களையும் வெறுத்தேன். இந்த உயிர் எனக்காக மட்டுமே. என்மீது மட்டுமே எனக்கு அக்கறை. யாருக்கும் நான் தேவை இல்லை. உணவைவிட அன்புக்காகவே அதிகம் ஏங்கினேன். இந்த வெறுமை என் மனதில் ஆழமாக சென்று என் சிரிப்பையும் கனவையும் நம்பிக்கையையும் பறித்து கொண்டது.

கழுதையை போல கூலிக்கு வேலை செய்தேன். கால்நடைகளிடையே நித்திரை. நான் கூலிஆளாகத்தான் தெரிந்தேன். ஆனால் டாக்டருக்கு அப்படி இல்லை. என்னை கட்டாய படுத்தி அவர் வீட்டுக்கு கூட்டி போவார் அடிக்கடி. அவளோட மகள் நன்றாக சாப்பாடு போடுவாள். கொஞ்சம் எரிச்சல். வீட்டுக்குள்ள உட்கார்ந்து சாப்பிட்டு பழக்கம் இல்லை. டேபிள் ச்சார் ல் உட்கார்ந்ததே இல்லை. டாக்டரோட பொண்ணு பேசிட்டே இருப்பா. தேவை இல்லாததை. இந்த உலகத்தில் இருக்கிறதா என்றே தெரியாத சிலவற்றை பற்றி பேசிக்கொண்டிருப்பாள். படிக்க சொல்லுவேன். காதில் வாங்காமல் என்னோடு பேசிக்கொண்டிருப்பாள்.

எனக்கும் ஒரு பொண்ணு இருந்திருந்தால் இப்படித்தானே இருப்பாள் என்று நினைத்ததுண்டு. சாப்பிட்ட பின்பு இனிப்பு கொடுக்காமல் அனுப்பமாட்டாள். என்கூட வந்து வழி அனுப்பி வைப்பாள். காரணமில்லாத கண்ணீர் வரும். ஒன்றும் பேசாமல் வேகமாக போய் விடுவேன். கடைசியாக அவளை பார்க்கும்போது படுத்திருந்தாள். அவளுடைய தோல் வெளிரென மாறியது. குறுகிய முடி. வீங்கிய கண்கள். முதல்முறை பேசினேன் அவளிடம். “எப்படி இருக்கிறாய்?”. பணக்காரி என்பதால் பணக்கார நோய் வந்துவிட்டது என்றாள். கொஞ்ச நேரத்தில் ரத்த வாந்தி எடுத்தாள். அதை பார்க்க முடியாமல் அங்கிருந்து போய்விட்டேன். ராத்திரியில் ரகசியமாக டாக்டரை சந்தித்து என் அறுபது வருட சேமிப்பை அவரிடம் கொடுத்து அவளின் புன்னகையை பரிக்காத இடத்திற்கு கூட்டி செல்லுங்கள் என்றேன்.

மூன்று மாதங்கள் ஆகிவிட்டது. அவள் தேறி வருவதாக கேள்விப்பட்டேன். தினமும் இந்த ஆற்று படுகையில் காத்திருக்கிறேன். அவர்கள் வருவார்கள் என்ற நம்பிக்கையோடு. “என்னுடைய மகள் திரும்ப வருவாள்”. “எனக்கு சாப்பாடு தருவாள்”. “சத்தமாக சிரிப்பாள்”. “காத்திருக்கிறேன்”.


-Rohmot Miah

இரக்கமும் ஏக்கமும் இருக்கும் இடத்தில் உண்மையான அன்பு பிறக்கும். அன்பு தன்னலம் பாராது என்று புரிய வைத்து விட்டார் ரோஹ்மோட் மியாஹ்.

20150401-103029-728x90

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s